tarikat.orgARŞİVDE ARA
Ne arıyorsunuz?
Adlar, künyeler, açıklamalar ve kamusal başlangıç metinleri aranır. Üye tam metinler kamusal arama dizinine alınmaz.
452 sonuç · toplam 452 · “Rücû‘” · 3/19
01Muhammed Zâfir el-Medenî
Muhammed Zâfir el-Medenî (1829-1903), Medeniyye'nin kurucusu Muhammed Hasan'ın oğlu ve halifesi; Trablusgarp'tan İstanbul'a uzanan irşad ağı ile Ertuğrul Tekkesi çevresinin şeyhidir.
Müslim b. Muhammed es-Sumâdî el-Kādirî
Müslim b. Muhammed es-Sumâdî el-Kādirî (ö. 1015/1607), Sumâdiyye’nin kurucusu; Muhammed es-Sumâdî’nin oğlu ve Şam–Beytülmakdis hattındaki aile silsilesinin merkezidir.
Osman b. Fûdî
Osman b. Fûdî (29 Safer 1168 / 15 Aralık 1754, Maratta – 3 Cemâziyelâhir 1232 / 20 Nisan 1817, Sokoto); Nijerya Fûlânî Devleti'nin kurucusu ve ilk halifesi . Islahatçı âlim, devlet adamı ve mutasavvıf.
Ömer Dede Sikkînî (Bıçakçı Emîr Dede)
Ömer Dede Sikkînî (Emîr/Bıçakçı Dede, ö. 1475), Hacı Bayrâm-ı Velî’nin doğrudan halifesi, Göynük merkezli Bayramî-Melâmî irşad çizgisinin ilk kutbu ve taç-hırka yerine sohbet ile melâmeti öne çıkaran kurucu sûfîdir.
Prizrenli Abdürrahîm Fedâî
Prizrenli Abdürrahîm Fedâî (ö. 1303/1885), Ezher tahsilli bir müderris; Muhammed Nûru'l-Arabî'nin damadı ve başhalifesi, Üsküp Melâmî tekkesinin kurucusu, şiir ve risâleleriyle üçüncü devre Melâmîliğinin başlıca açıklayıcılarındandır.
Sâlih Âşûr el-Mağribî
Sâlih Âşûr el-Mağribî, Desûkıyye içindeki Âşûriyye kolunun kurucu nispetidir; hayatına dair güvenilir ayrıntılar sınırlıdır.
Seyyid Abdülbâkī Nâsır Dede
Seyyid Abdülbâkī Nâsır Dede (1765–1821), Yenikapı Mevlevîhânesi postnişini; Tedkīk u Tahkīk ve Tahrîriyye’nin müellifi, özgün nota sisteminin kurucusu, neyzen, bestekâr ve Defter-i Dervîşân’ın sürdürücüsüdür.
Seyyid Ali Hemedânî
Seyyid Ali Hemedânî (12 Receb 714/22 Ekim 1314, Hemedan – 6 Zilhicce 786/19 Ocak 1385); Kübreviyye'nin Hemedâniyye kolunun kurucusu. Yirmi yıl seyahat ettikten sonra 700 seyyidle Keşmir'e gitmiş , bölgenin İslâmlaşmasında belirleyici olmuşt…
Seyyid el-Hâc Abdüşşekûr Efendi el-Cerrâhî
Seyyid el-Hâc Abdüşşekûr Efendi el-Cerrâhî (1098/1686-87–1187/1773), Moravî Yahyâ Şerefeddin'in oğlu; kıraat âlimi, âsitâne aşçısı, otuz çiftliklik vakfın kurucusu ve Cerrâhî Âsitânesi'nin “Çelebi Efendi” diye anılan yedinci postnişinidir.
Şemseddin Muhammed b. Muhammed b. Şuayb el-Hicâzî
Şemseddin Muhammed b. Muhammed b. Şuayb el-Hicâzî (ö. 1040/1630), XVII. yüzyılda Mısır Bedeviyyesi içinde Şuaybiyye adıyla anılan kolun kurucusudur.
Şeyh Abdullah Yûnus
Şeyh Abdullah Yûnus, Sa‘deddin el-Cebâvî’nin küçük kardeşi; Dımaşk’ın güneyindeki Buhsa zâviyesinin kurucusu ve Şerrâbiyye kolunun pîridir.
Şeyh Ebü’r-Rızâ
Mısır’dan İstanbul’a gelen Şeyh Ebü’r-Rızâ, Kasımpaşa’daki Bedevî âsitânesinin kurucu şeyhi kabul edilir. Hasan Hüsâmeddin Uşşâkî ile karşılaşması gelenek hafızasında yer alır; vefatı için 1001/1592-93 ve 1151/1738-39 tarihleri nakledildiği…
Şeyh Hamidüdin-i Aksarâyi
Hamîdüddin-i Aksarâyî, Somuncu Baba adıyla tanınmış; Bursa’dan Aksaray’a uzanan irşad çevresi ve Hacı Bayrâm-ı Velî üzerindeki tesiriyle Bayramiyye tarihinin kurucu şahsiyetlerindendir.
Şeyh Kelâmî Mustafa Efendi
Şeyh Fethullah Efendi'nin halifesi Kelâmî Mustafa Efendi, Topkapı-Odabaşı'ndaki dergâhın kurucu şeyhi ve na‘t şairidir.
Şeyh Muhammed Emîn-i Tevfîkī Efendi
Tireli Muhammed Emîn-i Tevfîkī Efendi (1787–1912), Hüseyin Hakkı Efendi’nin halifesi; Samatya Uşşâkî Dergâhı şeyhi, Anadolu irşad halkalarının kurucusu ve geniş bir yazma eser kütüphanesinin sahibidir.
Şeyh Seyyid Muhammed Ziyâd Efendi
Şeyh Seyyid Muhammed Ziyâd Efendi (ö. 1205/1791), Kadem-i Şerif’i Şam’dan İstanbul’a getiren, Ebü’l-Vefâ İbrâhim es-Sa‘dî’nin halifesi ve Kadem-i Şerif Tekkesi’nin kurucu şeyhidir.
Yûnus Emre
Yûnus Emre (638/1240-41 – 720/1320), Tapduk Emre'nin müridi; aşkı, tevhidi, insanı ve ölümü sade Türkçeyle söyleyerek Anadolu'da irfan dilinin kurucusu sayılan sûfî şair.
Tibyân'da bir tarikat nasıl anlatılır
Harîrîzâde Kemâleddin Efendi · Her maddede önce kurucunun tam adı, künyesi ve vefat tarihi verilir; ardından hayatı, eserleri, menkıbeleri ve tarikatın anlayışı gelir, sonunda "sened" başlığı altında silsile aktarılır.
Medresesi Mimar Sinan'ın eseridir
Kepenekçi Sinan · Kantarcılar'daki medrese Mimar Sinan yapısıdır ve 1546 tahririnde vakfın kurucusu henüz hayattadır.
er-Red ale’d-dehriyyîn
Cemâleddîn-i Efgānî · Materyalist ve tabiatçı düşünceyi eleştirirken dinin ahlâk ve medeniyet kurucu rolünü savundu.
Ashap
Bir ismin başına gelirse, genellikle o isme “-cilar” ve “-cular” NN Aşina anlamı kazandırır. Orn. ashab-ı yemin (sağcılar), ashab-ı şimal (solcular) gibi. Âsitân — Âsitâne i. Jar 1 - (آمعاان >. Atabe, eşik, dergâh. 2. tas, a Tekke, dergâh.…
Aşk
Sevginin insanın bütün varlığını kuşatan en ileri derecesi. Tasavvuf dilinde aşk, sâliki benlik iddiasından çıkarıp sevgilinin iradesine yönelten güçlü muhabbeti; varlığın yaratılışındaki sevgi sırrını ve Hakk’a kavuşma arzusunu anlatır. Se…
Cah
(e (جا Resmi makam, sosyal mevki, itibar, şan, şöhret. tas. a İnsanların kalplerine malik ve hâkim olmak, onların Saygısını ve itaatini beklemek, Insanlar katında saygın kişi olmak için çalışmak tasavvufta makbul bir şey değil- Süfiler hubb…
Esfar
4 Sefer Seferler, yolculuklar. tas. a Cile çekmek veya mürşide varmak için yeryüzünde yapılan yolculuk. b Hakk’a ermek için yapılan manevi ve ruhani yolculuk. Bkz. Sefer, Esfar-ı erbaa Dört sefer: Halktan Hakk’a, Hak ile Hak'ta, Hak'tan hal…