tarikat.orgARŞİVDE ARA
Ne arıyorsunuz?
15 sonuç · “Şa'bâniyye”
01Şâbâniyye
Şâbâniyye, Halvetiyye'nin Cemâliyye kolundan Şeyh Şâbân-ı Velî'ye nispet edilen; halvet, zikr-i dâimî, aşk, irfan, hizmet ve zâhir-bâtın dengesi etrafında gelişen tasavvuf yoludur.
Karabaşiyye
Karabaş-ı Velî'nin İstanbul merkezli yayılma ve kurumsallaşma dönemini anlatan nispet. Kaynak, bunu ayrı bir tarikattan çok Şâbâniyye'nin güçlü devamı olarak yorumlar.
Çelebi Pîr Mustafa (Mustafa Muslihiddin Efendi)
Mustafa Muslihiddin Efendi (ö. 1071-1073/1661-1663), İsmâil Çorûmî’nin oğlu ve başlıca halifesi; Şâbân-ı Velî Âsitânesi’nde on altı yıl postnişinlik yapan, Karabaş-ı Velî’nin tasavvufî terbiyesini tamamlayan Şâbânî şeyhidir.
Çerkeşî Mustafa Efendi
Çerkeşî Mustafa Efendi (1156/1743 – 1229/1814), Şâbâniyye'nin pîr-i sânî si sayılan Halvetî şeyhi; padişahın “ulemâ ile meşâyih neden anlaşamıyor?” sorusuna birkaç sayfalık bir risâleyle cevap vermiş ve “ihtilâf lafzîdir” hükmüyle iki tarafı uzlaştırmıştır.
Geredeli Hacı Halil Efendi
Geredeli Hacı Halil Efendi (1786-1843), Çerkeşî Mustafa Efendi’den 1811’de hilâfet alan; Gerede Aşağı Tekke merkezli irşadı halifeleri vasıtasıyla İstanbul, Nevrekop, Bolu, Kütahya ve Uşak’a yayılan Halvetî-Şâbânî şeyhidir.
Harputlu Hoca Abdüllatif Efendi
Harputlu Hoca Abdüllatif Efendi (ö. 15 Eylül 1916), Şeyh Necib Efendi’ye mensup, Nevrekoplu Ahmed Efendi’nin yanında erbaîn çıkaran; Dârülfünun ve Medresetü’l-Vâizîn’de ders veren Halvetî-Şa‘bânî âlimidir.
Karabaş-ı Velî
Karabaş Velî / Alâeddin Ali (1020/1611, Arapkir – 8 Safer 1097 / 4 Ocak 1686, Geylân, Kahire); Şâbâniyye'nin Karabaşiyye kolunun kurucusu . Silsilesinden Ticâniyye'ye kadar uzanan onlarca kol doğmuştur. Limni'ye sürgün edilmiş, hac dönüşü Mısır'da vefat etmiştir.
Kemâleddin Mustafa el-Bekrî
Kemâleddin Mustafa el-Bekrî (ö. 1199/1784), Halvetiyye'nin Şâbâniyye-Karabaşiyye-Bekriyye hattı içinde Kemâliyye kolunun kendisine nispet edildiği şeyhtir.
Konrapalı Muslihuddin Efendi
Konrapalı Muslihuddin, Hayreddin-i Tokadî tarafından irşadla görevlendirilen; yol üzerindeki Şa‘bân-ı Velî buluşması ve tevazu imtihanıyla Şâbâniyye hafızasında yer alan Halvetî şeyhidir.
Kuşadalı İbrâhim Efendi
Kuşadalı İbrâhim Efendi (1188/1774 – 1262/1846), Halvetî-Şâbânî geleneğinden gelip tekkeyi, hilâfeti ve zorunlu esmâ zikrini bırakan; yanan dergâhının yerine yenisini yaptırmayı reddedip “artık tekkelerde eski feyiz kalmamıştır” diyen mürşid. Hiç eser yazmadı; geriye 143 mektup kaldı.
Muhammed el-Hifnî
Muhammed el-Hifnî (1690-1767), Ezher’de yetişen ve 1758’de Ezher şeyhliğine getirilen; Kutbüddin Mustafa el-Bekrî’den aldığı Halvetî-Şâbânî terbiyeyi Mısır’ın ilim, irşad ve siyaset çevrelerine taşıyan Hifniyye pîridir.
Ömer Fuâdî
Ömer Fuâdî (Kastamonu – 1046/1636); Halvetî-Şâbânî şeyhi ve şair. Şâbân-ı Velî Dergâhı'nın beşinci postnişini; türbeyi inşa edip Şâbâniyye'yi müstakil bir kol hâline getirdiği için ikinci pîr sayılabilir .
Seyyid Feyzüddin Hüseyin es-Simmânî
Seyyid Feyzüddin Hüseyin es-Simmânî (1821–1891/92), Mısır doğumlu; Şâbâniyye-Bekriyye-Semmâniyye terkibindeki Feyziyye koluna adını veren şeyhtir.
Şâbân-ı Velî
Şâbân-ı Velî (ö. 18 Zilkade 976 / 4 Mayıs 1569), Halvetiyye'nin Cemâliyye kolundan doğan Şâbâniyye tarikatının pîri; halvet ve riyâzete verdiği ağırlıkla tanınan, Anadolu'nun dört kutbundan biri sayılan Kastamonulu mürşid.
Şa'bâniyye
öz. a. GuL*^) [Ar.] İ lâmî tarikatlerinden 16. yüzyüd ortaya çıkan, Halvetiyy tarikatının Şabân-ı Velî (öl. 976 1569) ’ye nispet edilen bir kolu nun adı ve bunun için kullan lan terim. şadırvan a. [< F. şâdurbâ < şâdurvân] Çoklukla cami avlu larınm içinde, abdest almak için ın yapılan ve kullanılan etrafı çok amusluklu duvarla çevrili, genelr” likle ortası fıskiyeli ve süslemeli ve de üstü kapalı su çeşmesi. m