Öziçeli Şeyh Muslihiddin Efendi

Uşşâkîzâde’nin güvenilir nakillere dayandırarak aktardığı rivayette Öziçeli Şeyh Muslihiddin Efendi bir gün başını tıraş ettirmek için berber çağırdı. Berber başının yarısını tıraş etmişken şeyh birden elinin altından kayboldu. Bir müddet görünmedi; sonra ter içinde yeniden aynı yerde belirdi ve tıraş tamamlandı.

Birkaç gün sonra gemi reislerinden biri hediyelerle şeyhin huzuruna geldi. “Sultanım, o gün siz yetişmeseydiniz gemimiz ve içindekiler denizde yok olup gidecekti” diyerek teşekkür etti. Şeyh bu söz karşısında sessiz kaldı.

Orada bulunan dervişlerden bazıları hadisenin ayrıntısını gemi reisinden sordular. Reis, belirli gün ve saatte denizin şiddetle kabardığını, dalgalar arasında geminin batmak üzere olduğunu anlattı. Tam o sırada Şeyh Muslihiddin’in başının yarısı tıraş edilmiş hâlde yetiştiğini ve gemiyi güvenli kıyıya ulaştırdığını söyledi.

Reisin bildirdiği vakit, şeyhin berberin elinden kaybolduğu tıraş saatine tam olarak uyuyordu. Kaynak, iki ayrı yerde yaşandığı rivayet edilen bu eşzamanlılığın anlatıyı dinleyenleri hayrete düşürdüğünü kaydeder.

Öziçeli Şeyh Muslihiddin Efendi’nin çiftliğine giden yol yüksek bir dağın eteğinden geçiyordu. Bir gün dağdan kopan çok büyük ve ağır bir kaya yolun üzerine düştü. Kaya geçidi bütünüyle kapattığı için oradan geçmek, hatta yolculuğu sürdürmeyi düşünmek bile imkânsız hâle geldi.

Şeyh bir gün çiftliğine gitmek istediğini dervişlerine bildirdi. Dervişler yolun kapandığını, büyük taş yüzünden geçiş bulunmadığını ayrıntısıyla anlattılar. Fakat o, “Hele bir varalım” diyerek birkaç dervişiyle birlikte kapanan yere kadar yürüdü.

Taşın önüne vardıklarında, “Gelin, bismillah diyerek bu taşı kaldıralım” dedi. Hep birlikte kayaya el attılar ve normalde kalabalık bir topluluğun dahi yerinden oynatamayacağı ağırlıktaki taşı yolun dışına bıraktılar.

Uşşâkîzâde bu hadiseyi Şeyh Muslihiddin’e nispet edilen kerametlerden biri olarak kaydeder; anlatının vurgusu, kapalı yolun besmele ve müşterek gayretle yeniden açılmasıdır.