Hikmetî İsmâil Efendi

Sâkī Baba’nın halifesi

Hikmetî İsmâil Efendi, Sâkī Baba’nın halifesidir. Şuayb Şerefeddin Efendi’nin bir mektubunda aktardığı nutukta kendisini “Şeyh Sâkī’nin halifesi” ve Uşşâkî olarak tanımlar.

Çoklu icâzetleri

Nutkunda Nakşibendiyye, Halvetiyye, Kādiriyye, Celvetiyye, Sa‘diyye, Mevleviyye, Bayramiyye, Gülşeniyye, Edhemiyye ve Rifâiyye gibi farklı yolları anar. Bu liste onun ana Uşşâkî aidiyetini ortadan kaldırmaz; dönemin çoklu icâzet ve teberrük dilini yansıtır.

Şiirleri

Aşkı bize sorsunlar, Uşşâkî’yiz Uşşâkî;
Bizden bizi görsünler, Uşşâkî’yiz Uşşâkî.

Müştâk-ı cemâl-i Hak, mi‘yâr-ı kemâl-i Hak;
Hep girye kılan gelsin, Hak aşkı ile dolsun.

Bu nutuklar, yolun adını hem mahlas hem irşad kimliği olarak kullandığını gösterir.

Vefat tarihi

Kaynak metni 1164/1751 tarihini verir ve Sâkī-i Uşşâkî Türbesi’nde medfun olabileceğini belirtir. Selim Ağa Kütüphanesi’ndeki bir tomar ise silsile ve tarih konusunda farklı bir kayıt taşır; oradaki 1187/1773 tarihi kesinleştirilmeden ana tarihin yerine geçirilmemiştir.