Şeyh Muhammed Gālib Efendi

Ailesi ve meşihatı

“Kovacızâde” adıyla tanınır. Muhammed Emin Efendi’nin oğludur. Babasının 1245/1829’da meşihatı kendisine bırakması üzerine Sa‘diyye Âsitânesi’ne şeyh oldu.

Otuz dört yıllık hizmet

Yaklaşık otuz dört yıl meşihat görevini yürüttü. Güzel hâli ve halkın teveccühüne mazhar oluşuyla anılır. Kaynak, Osmanlı hanedanından ziyaretçilerin dergâha geldiğini nakleder; ancak isimlerden biri tarih bakımından sorunlu aktarıldığından kesin ziyaret listesi kurulmamıştır.

Vefatı ve kabri

1279/1862’de vefat etti ve Abdüsselâm Türbesi’ne defnedildi.

Son zikir meclisi anlatısı

Sefîne, aşk ve cezbe yönünün kuvvetli olduğunu; kalabalık bir zikir meclisinde ism-i celâl okunurken “Allah” diyerek post üzerine düştüğünü ve orada vefat ettiğini aktarır. Hacı Nûri Efendi’nin olaya şahit olduğunu müellife söylediği kaydedilir. Bu anlatı, döneme yakın bir sözlü tanıklık olarak korunmuştur.

Cezbe-i aşk ile Şeyh Gālib-i Sa‘dî nâgâh,
Cânı cânâna verip söyledi Allah Allah.

Aşk-ı Hak sırrına tesir ediverdikçe hemân,
Terk-i cân eyleyerek son sözü oldu Allah.