tarikat.orgARŞİVDE ARA
Ne arıyorsunuz?
14 sonuç · “şeyh (II)”
01Abdülazîz b. Ebû Bekir el-Mehdevî
Abdülazîz el-Mehdevî (yaklaşık 1150–1224), Ebû Medyen çevresinde yetişen, Tunus’ta bir tedris ve sohbet merkezi yöneten; İbnü’l-Arabî’nin Rûhu’l-kuds ve el-Fütûhâtü’l-Mekkiyye’de özel bir muhatap olarak andığı, Ahmed el-Bûnî’nin de ‘şeyhimiz’ dediği İfrîkiyeli sûfîdir.
Bursalı Şeyh Ali en-Nakşibendî
Bursalı Şeyh Ali en-Nakşibendî (ö. 1040/1630-31), Tokuz Mehmed Efendi’den ilim tahsil eden, İstanbul Emir Buhârî Zâviyesi şeyhi Şa‘bân Efendi’den izin ve icazet aldıktan sonra Bursa Hisarı’ndaki Alâeddin Bey Mahallesi’nde zâviye, imamet, vaaz ve irşad hizmeti yürüten Nakşibendî şeyhidir.
Emîr Sultan Dergâhı Şeyhi İbrâhim Çelebi
Şeyh İbrâhim Çelebi (ö. 1078/1667), babası Mustafa b. Mehmed’in ardından 1649’da genç yaşta Bursa Emîr Sultan Dergâhı postuna geçen ve yaklaşık on sekiz yıl irşad hizmetinde bulunan on üçüncü postnişindir.
İbâdiyyü'l-Halvetî
İbâdiyyü'l-Halvetî (ö. Ramazan 1078/1668), İstanbul'da Şeyh Habib Efendi'den icazet alıp Tekfurdağı'na gönderilen; zâviyesinde yolcuları ağırlamasıyla anılan Halvetî şeyhidir.
İbrâhim el-Esmer
İbrâhim el-Esmer, Tanta’daki Bedeviyye merkez postunun sonraki halkalarından biridir; cehrî zikir ve mevlid uygulamaları çevresinde doğan ihtilaf sebebiyle görevden uzaklaştırıldığı kaydedilir.
İsmâil en-Nüvvâb
İsmâil en-Nüvvâb, Hindistan kökenli; Mekke'de Süleymaniye Medresesi'nde ders veren, hastaları tedavi eden ve İbrâhim er-Reşîd'den irşad izni alan sûfî âlimdir.
İştibîzâde Seyyid Ahmed Efendi
İştibîzâde Seyyid Ahmed (ö. 9 Rebîülevvel 1070/1659), Halvetî İştibî Emir Seyyid Abdülkerim'in torunu; babası Şeyh Mustafa'dan sonra Bursa'daki aile zâviyesinin postuna geçen şeyhtir.
Muhammed Ma‘sûm
Muhammed Ma'sûm Sirhindî (11 Şevval 1007 / 7 Mayıs 1599 – 9 Rebîülevvel 1079 / 17 Ağustos 1668, Sirhind); Hindistanlı Nakşibendî-Müceddidî şeyhi . İmâm-ı Rabbânî'nin üçüncü oğlu ve halefi; “Urvetü'l-vüskā” ve “Kayyûm-i Sânî” lakaplarıyla anılır. [Editör notu: Bu kayıt 27 numaralı kayıtla mükerrerdir ; CMS'te silinip 27'ye yönlendirilmelidir.]
Muhammed Ma‘sûm Sirhindî
Muhammed Ma'sûm Sirhindî (11 Şevval 1007 / 7 Mayıs 1599 – 9 Rebîülevvel 1079 / 17 Ağustos 1668, Sirhind); Hindistanlı Nakşibendî-Müceddidî şeyhi . İmâm-ı Rabbânî'nin üçüncü oğlu ve halefi; “Urvetü'l-vüskā” ve “Kayyûm-i Sânî” lakaplarıyla anılır.
Muhammed Murad Efendi
Muhammed Murad Efendi (24 Ekim 1788–26 Eylül 1848), Murad Molla Dergâhı postnişini, Sultan Ahmed Camii kürsü şeyhi; İstanbul Çarşamba'da Dârülmesnevî'yi kuran Nakşibendî mesnevîhan ve müelliftir.
Oğlan Şeyhi İsmail
Oğlan Şeyhi İsmail (914/1508-09–935/1528-29), Aksaraylı Pîr Ali'nin oğlu; İstanbul'da vaazları ve geniş mürid çevresiyle tanınan, İbn Kemal'in fetvası sonrasında idam edilen Bayramî-Melâmî şeyhidir.
Olanlar Şeyhi İbrâhim Efendi
Olanlar Şeyhi İbrâhim Efendi (1000/1591-92, Eğridere – 1065/1655, İstanbul); Bayramî-Melâmî (Hamzavî) mürşidi, güçlü bir tasavvuf şairi. Takibat sebebiyle zâhiren Halvetî şeyhi olarak faaliyet göstermiştir . 294 beyitlik “Dil-i Dânâ Kasidesi” vahdet-i vücûdun Türkçedeki en iyi anlatımı sayılır.
şeyh-i imâret
İmareti idare eden, yoksul ve kimsesizleri kollayıp gözeten kimse. şeyh-i necdi a. ^ j^ mec. Şeytan. şeyh-i kebir a. (j^ ^i) t Mevlevîlik tarikatın Sadreddin Konevî için kul nılan terim. şeyhü’l-cebel a. (J^JI j^ Haşhaşîler olarak nitelen İsmâîlî tarikatının lideri. şeyhü’l-ekber a. (^1\ j^ tas. Muhuddin-i Arabî iç kullanılan terim. şeyhü’l-hacc a. ^Jl j^) delil şeyhü’l-harem a. Ç-^l j^ Mescid-i Harâm, Mesci Nebevî’de ders veren bil adamlarma, buralarda gör yapan hizmetlilere, ayr Mekke ve Medine’de gör alan üst düzey yöneticile verilen unvan ve terim. şeyhü’l-islâm a. ÇöL-VI j^ İslâm dünyasında din işle ne bakmakla görevli ve üst düzeyde yetkili kim şeyhülislâm. şeyh (II) a. [< Ar. şeyhûh tas. Tasavvuf ehli arasında, m ritlere rehberlik yapan ve onl irşat eden olgun ve tasavv inancında “insan-ı kâmil” ( bu madde) mertebesine ulaşm sufî. şeyh (III) a. [< Ar. şeyhûh (ç. b. şüyûh) Hadis bilimin 623 şeytân ^) hadis rivayet eden veya kendisinden hadis alman uzman kimse. 2. Hadis rivayetinde ravinin tas. zayıflığını ifade eden terim. nde lla şeyhân a. (jK4 [Ar.] fik. Hanefî fıkıhçılarına göre İmâm-ı Ebu Hanîfe ile imâm-ı Ebu Yusuf. ^) nen şeyhayn a. [Ar.şeyh sözünün tesniye (dişil) biçimi.] İki şeyh (Siyerle ilgili kitaplara göre ^) Hz. Ebu Bekr ile Hz. Ömer; İslâm çin hukukuna göre ise Hz. İmâm-ı Yusuf). bk. Hadis rivayetinde ravinin tas. zayıflığını ifade eden terim. nde lla şeyhân a. (jK4 [Ar.] fik. Hanefî fıkıhçılarına göre İmâm-ı Ebu Hanîfe ile imâm-ı Ebu Yusuf. ^) nen şeyhayn a. [Ar.şeyh sözünün tesniye (dişil) biçimi.] İki şeyh (Siyerle ilgili kitaplara göre ^) Hz. Ebu Bekr ile Hz. Ömer; İslâm çin hukukuna göre ise Hz. İmâm-ı Yusuf). bk.
şeyh (II)
Tasavvuf ehli arasında, m ritlere rehberlik yapan ve onl irşat eden olgun ve tasavv inancında “insan-ı kâmil” ( bu madde) mertebesine ulaşm sufî