Melik

1. Padişah, şah, sultan.
2. tas. Veli, ermiş. Evliyadan bazıları halktan herhangi biri gibi yaşar, hatta bunlar ömürlerini yoksul kişiler gibi geçirdiklerinden haklarında “Aba altındaki melikler,” denilmiştir. Bkz. Sultan, Şah.

Sözlük anlam “Sahip olmak, elinin altında bu lundurup tasarruf etmek. ” olan bu söz, “esmâ’ü’l-hüsnâ” (Al lah’ın güzel isimleri)dan olup “Görünen ve görünmeyen âlemle rin sahibi, bütün evreni ve yara tıkları yöneten. ” anlamında olup Kur’ân-ı Kerîm’de kırk yerde Allah’a nispet edilmektedir (bk M.

F. Abdülbâkî, el-Mu'cem “mlk” maddesi). “Melik” adı, Allah’ın doksan dokuz ismini ve ren İbn Mâce ve Tirmizî rivayet lerindeki listede de yer almıştır (Tirmizî, “Da'avât”, 82; İbn Mâce “Du’â”, 10).

Ayrıca bu isim, bir çok hadis mecmuasında yer al makta ve kutsî hadis niteliğinde Allah’a izafe edilmektedir. 453 menâfi-i âmme e memlûk a. [Ar] Sözlük anz, lamı “Malik olmak.

” olan bu söz, e İslâm dünyasında savaş esirleri k veya köleler arasmdan seçilerek a özel eğitimden geçirilen ve son 5. ra saray çevresine veya padişa- 5. hın muhafız ordusuna alman ki ücretli askerler için kullanılan e terim.

Bu askerler, özellikle ben yaz ırktan ve Kafkasya ve Orta n Asya topraklarından devşirilmiş r “Türk” kavimlerinden seçilmişler, zamanla kendilerine özgü sosyal ve hukukî bir smıf oluşs. turmuşlar ve İslâm toplumu b içinde siyasî iktidarı ele geçireebilecek güç ve ortamı bulabillmişlerdir.