Hırka, renk, sarık, tâc, risâle, asâ, post ve seccadenin tarihî dili üzerine eserin bütün ilgili bölümlerinden hareketle hazırlanmış özgün editoryal inceleme.
Kıyafet bir eğitim alfabesidir
Hırka ve tâc gibi unsurlar, tarihî tarikat kültüründe mensubiyet, görev ve mânevî mertebe işaretleri olarak yorumlandı. Renk ve biçimlere verilen anlamlar semboliktir.
Değişen uygulama
Şâbânî gelenekte tâcın dilimleri, sarığın sarılışı, hırka ve risâle gibi parçalar için ayrıntılı açıklamalar bulunur. Bunlar farklı kollar ve zamanlarda değişmiştir; dinin sabit hükümleri değildir.
Tekke sonrası
1925 sonrasında bazı silsilelerde tâc, hırka ve toplu merasim uygulamalarından vazgeçilmesi, geleneğin biçim ile özü ayırarak yeni şartlara uyum aradığını gösterir.