ŞAHSİYET DOSYASI

Nâcî Şeyh Hüseyin b. Ömer

Nâcî Şeyh Hüseyin b. Ömer (ö. Cemâziyelâhir 1067/1657), Kürdistan'dan İstanbul ve Bursa'ya uzanan tahsil güzergâhında yetişmiş; Ulucami vaizliği ve Orhan Camii imamlığı yapmıştır.

Vefat: 1657
Unvan: Bursa vaizi, imam ve şair

HAYATI VE TARİHTEKİ YERİ

Kürdistan'dan İstanbul'a

Diyâr-ı Kürdistan'da doğdu. İlk ilimleri tahsil ettikten sonra Rum diyarını dolaştı ve 1044/1634-35'te İstanbul'a geldi. Dönemin âlimlerinin meclislerine katılarak öğrenimini sürdürdü.

Bursa'da vaaz ve imamlık

1055/1645-46'da Bursa Ulucamii'nde salı günleri vaaz vermekle görevlendirildi. Daha sonra Sultan Orhan Camii imamlığına geçti; burada cemaat halkası kurarak vaaz ve nasihat hizmetini sürdürdü.

İlmî ve edebî yönü

Kaynak onu ilim, ibadet, vera ve zühd ile; Kur'an hâfızlığı ve nükteleriyle anar. Nâcî mahlasıyla şiir söylemiştir.

Ola gelmişdür ahbâb birbirine tuhfe göndermek
Senâdur armağanı mahlaşun Nâcî-i hoş-gûyun

Vefatı

Cemâziyelâhir 1067'de, 1657 ilkbaharında vefat etti ve Bursa Pınarbaşı Kabristanı'na defnedildi.

COĞRAFÎ HAFIZA2 coğrafî bağlantı

Koordinatlı mekânŞehir düzeyi2 nokta · 0 kesin koordinat. Kümeye tıklayarak yaklaşın; tek noktadan mekân dosyasını açın.

İLİŞKİLİ GÖRÜNÜMLER

Ağ ve yol

KİŞİLER AĞIBağlantılarını açHoca, talebe ve tarihî etki ağıAğda gör →

ESER / METİN

Eserleri ve metinleri

Yazılı miras, şiirler ve bağlı metinler

1 kayıt

İlk 1 kayıt gösteriliyor

MENKIBE · GELENEK İÇİ

Nâcî mahlasıyla şiir

Kaynak, Nâcî'nin şiirlerinden bir beyti mısra düzeniyle kaydeder.

Metni gösterMetni daralt

Ola gelmişdür ahbâb birbirine tuhfe göndermek
Senâdur armağanı mahlaşun Nâcî-i hoş-gûyun

Bu anlatı gelenek hafızasına aittir; doğrulanabilir tarihî olayla aynı kesinlikte sunulmaz. Kaynak: Şeyhî Mehmed Efendi, Vekāyi‘u’l-Fuzalâ, c. 2, s. 1344-1355.

SAYFA KAYNAKÇASI

Bu dosyada izlenebilen kaynaklar

Bu liste biyografi, ilişki, anlatı ve mekân kayıtlarında açıkça taşınan kaynak künyelerini bir araya getirir. Paragraf düzeyinde kaynağı belirlenmemiş iddialara sonradan dipnot uydurulmaz.

[1]Şeyhî Mehmed Efendi, Vekāyi‘u’l-Fuzalâ, c. 2, s. 1344-1355

Ortak kaynak kataloğunu aç →