nasihat

, s. Başkalarınm hatalarmı ve kusurlarını örtmek için ortaya kob. nulan çaba ve gösterilen iyilikler ancı ile bu yolda sarf edilen öğütler nda için kullanılan ahlâkî ve dinî teeya rim. Kur’ân-ı Kerîm’de bu söz sle isim ve fiil biçimleriyle on iki nasîhatname 528 ayette geçmektedir (bk. M. F. Abdülbâkî, el-Mu'cem, “nsh” maddesi).

Dînin ve aklın beğendiği şeyleri tavsiye, öğüt.

Allahü teâlâ Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyuruyor ki:

Muhakkak ki, Allahü teâlâdan korkan nasîhat alacaktır. (A'lâ sûresi: 10)

Din nasîhattir. (Hadîs-i şerîf-Miftâh-ül-Cenne)

Nasîhat vermek dînimizin birinci vazîfesidir. (İmâm-ı Gazâlî)

Nasîhat vermek kolaydır. Nasîhati kabûl etmek güçtür. Çünkü, nefislerine uyanlara, dünyâ zevklerinin peşinde koşanlara, nasîhat acı; haramlar ise tatlı gelir. (İmâm-ı Gazâlî)

Ey oğlum! Sana nasîhatim şudur ki: Takvâya, Allah korkusu ile haramlardan kaçma ipine iyi sarıl. Eğer bu günün dünden, yarının da bugünden daha hayırlı olmasını temin edebilirsen bunu yap. Namaz kılarken vedâ edip ayrılacak olan kimsenin namaz kılışı gibi kıl. Çok ihtiyaç peşinde koşmaktan, özür beyan etmek zorunda kalacağın işi yapmaktan sakın. (Avn bin Abdullah)

Alay edenlere, zarar yapacaklara nasîhat verilmez. Nasîhat, birinin yüzüne karşı olmamalı, umûmî olarak ortadan söylenmelidir. Hiç kimse ile münâkaşa etmemelidir. (Muhammed Bağdâdî)