ŞAHSİYET DOSYASI

Firecikli Ali b. Sinan

Firecikli Ali b. Sinan (ö. 970/1562-63), babasının Zeyniyye zâviyesinde yetişip Safiyyüddin Efendi'nin yanında tarikat eğitimini tamamlayan âlim, vaiz ve şeyhtir.

Vefat: 1563
Unvan: Zeyniyye şeyhi, vaiz ve rüya tabircisi

HAYATI VE TARİHTEKİ YERİ

Aile ve eğitim

Rumeli'deki Firecik kasabasında doğdu. Babası Sinan Efendi, Zeyniyye şeyhi Tâceddin Efendi'nin halifelerindendi ve 890/1485'te vefat etmişti. Ali Efendi dinî ilimleri tahsil ederek İstanbul'daki medrese çevrelerinde eğitimini sürdürdü.

Zeyniyye irşadı

Tasavvufa yönelerek babasının yolundan Safiyyüddin Efendi'nin hizmetinde eğitimini tamamladı. Daha sonra Firecik'e dönüp babasının zâviyesinde ilim, ibadet, vaaz ve irşadla meşgul oldu. Rüya tabirindeki yetkinliği de özellikle kaydedilir.

Vefatı

970/1562-63'te vefat etti. Zeyniyye'nin canlı ana yol kaydı bulunmadığı için kişi başka bir tarikata yanlış bağlanmadı.

İLİŞKİLİ GÖRÜNÜMLER

Ağ ve yol

KİŞİLER AĞIBağlantılarını açHoca, talebe ve tarihî etki ağıAğda gör →

GELENEK İÇİ ANLATI

Menkıbeler

Gelenek içinde aktarılan hatıra ve anlatılar

1 kayıt

İlk 1 kayıt gösteriliyor

MENKIBE · GELENEK İÇİ

Nûreddinzâde'ye İstanbul yolunu tavsiye etmesi

Sofya'da soruşturulacağını öğrenen Nûreddinzâde'ye kaçmak yerine İstanbul'a gitmesini tavsiye ettiği anlatılır.

Tam anlatıyı okuAnlatıyı daralt

Menâkıbnâme’de tam metni aç →

Nûreddinzâde Efendi'nin Sofya'daki dostları çoğalmış, şöhreti yayılmıştı. Bazı bozguncuların gammazlaması üzerine devlet görevlileri onu yakalayıp soruşturmak istedi. Nûreddinzâde bunu önceden haber alarak Firecikli Ali Efendi'nin dergâhına sığındı.

Ona, memleketi terk etmekle padişahın emrine uymak arasında hangisini seçmesi gerektiğini sordu. Firecikli Ali Efendi, doğru yolun emre uyarak İstanbul'a gitmek olduğunu söyledi; başkentte itibar göreceğini ve bir zaviyeye şeyh olacağını da bildirdi. Kaynağa göre söylediklerinin tamamı gerçekleşti.

Bu anlatı gelenek hafızasına aittir; doğrulanabilir tarihî olayla aynı kesinlikte sunulmaz. Kaynak: Nev‘îzâde Atâyî, Hadâ’iku’l-Hakâ’ik fî Tekmileti’ş-Şakā’ik, s. 414-418.