Sayfalar 25–32

İrşad III · kaynak sayfaları 25–32 Inkarını libas ile örteceklerini zannederler. Aslında, bu gibi ler insan değil, belki muzır bir hayvandan daha aşağı derekededirler. Böyle olan kişiler; terzinin, berberin, elbisenin ve türlü süslerin insan ettiği zavallı mahlüklardır. Zira, insanlık padişah olmakla, vezir olmakla, paşa olmakla, hacı - hoca olmakla, mal mülk sahibi olmakla değildir: Bed aslâ necabet mi verir hiç üniforma, Zer-düz palan vursan, eşek yine eşşektir.. Insan olmak; öyle mühim, öyle zor bir iştir ki, suretâ insan görünen, insan olamamıştır. Surette insan, yaşayışta hayvan ve dalâlette vahşi hayvanlardan da aşağıdadırlar. Ne mutlu, insan görünüp insan olana.. Vay olsun, azap olsun, suretâ insan gibi görünen, hakikatte hayvan olana.. Hani; meşhur bir hikâye vardır: Vaktiyle, bir köylü oğluna: — Sen, adam olamazsın, dermiş.. Çocuk, şehre gelmiş. tahsil etmiş, mal mansıb sahibi olmuş, daha da yükselmiş zengin olmuş.. Vezir-i-â'zamlığa kadar yükselmiş.. Fakat, babasının: (Sen adam olamazsın..) sözünü de nasılsa unutmamış.. Kendi kendisine:…