Dilberâ gamzen oku içim dolu kan eyledi,

1Dilberâ gamzen oku içim dolu kan eyledi,

2Şol siyah zülfün teli aklım perişân eyledi.

3Her kimin şehrine uğradıysa aşkın askeri,

4Hep imârâtın anın bir demde virân eyledi.

5Türlü türlü fitneler saçından oldu âşikâr,

6Halk-ı âlem sandılar kim anı şeytân eyledi.

7Hatt-ü hâlin iki bölmüş bu cihânın halkını,

8Birini kâfir, birini ehl-i îmân eyledi.

9Gizli sırrından haber verdikçe uşşâkın dili,

10Âbid ve zâhidlerin aklını hayrân eyledi.

11Gör ne gayrettir ki sırr-ı vahdeti seyretmeğe,

12Cem u tafsîli o gayret kul u sultân eyledi.

13Cümle esmâ ve sıfâtındır görünen gayri yok,

14Her biri bir vechile hûb zâtın ilân eyledi.

15Kudretin insanı mazhar kıldığı için zâtına,

16Yüzünün nakşını hep âyât-ı Kur’ân eyledi.

17Örttü bu bâzâr-ı kesret gözlerin halkın veli,

18Ârif olan cümle yüzden seni seyrân eyledi.

19Bu ne hikmet bu ne kudret, bu ne san’atır görün,

20Zerreyi kevn, katreyi deryâyı ummân eyledi.

21Kim ki bu sırdan haberdâr oldu âriften olur,

22Kurtulup hayvân adından kendin insân eyledi.

23La’l-i cânân olalıdan ey Niyâzî meşrebin,

24Sözlerin uşşâk içinde âb-ı hayvân eyledi.