Ey bî-misâl vâhid-i hüsnün misâl içinde,

1Ey bî-misâl vâhid-i hüsnün misâl içinde,

2Âyînenin göründü bir hub cemâl içinde.

3Düştü kamû heyâkil kâmetine mukâbil,

4Cünbüşü gösteren sen şekl ü hayâl içinde.

5Bu san’atı kim bilür, bu kudreti kim görür,

6Bu vuslatı kim bulur ceng ü cidâl içinde.

7Kande bulur isteyen lütfunu ey dost senin,

8Çünkim anı gizledin kahr ü celâl içinde.

9Mushaf-ı hüsnüne çün tefe’ül eyledim ben,

10Burc-u belâda gördüm kendimi fâl içinde.

11Taliimi yokladım mihnet evinde buldum,

12Anın için yürürüm herdem melâl içinde.

13Kısmet-i rûz-i ezel aldı kâmû nasîbîn,

14Kimisi buldu râhat kimi nekâl içinde.

15Bizim de mihnet imiş kısmetimiz ezelde,

16Kaldı başım anın çün fitne vü âl içinde.

17Gamsız olan adamı sanma anı âdemi,

18Hayvandan ol edaldir kaldı dalâl içinde.

19Şadlık ehl-i aşka, aşkın gamıdır veli,

20Şol ayrılık güzeldir ola visal içinde.

21Haddin tecellîsine müştak olur bu cânım,

22Görmedi çoktan anı şol zülf ü hâl içinde.

23Mescide varmak ile zevke ereydi zâhid,

24Kılmazdı da’vâyı ol bu kîl ü kâl içinde.

25Meyhânede bir kadeh nûş etmeği vermezem,

26Bin şuğluna sofinin tekyede şâl içinde.

27Mescidi meyhâneyi fark eylemem zâhidâ,

28Göründüm ise ne var hâ ile dâl içinde.

29Ver serini Niyâzî sırrını verme yâda

30Nadâna sırrın veren kalur vebâl içinde