Zuhûr-u kâinâtın ma’denîsin yâ Resûlallâh,

1Zuhûr-u kâinâtın ma’denîsin yâ Resûlallâh,

2Rumûz-u Künt-ü kenz’in mahzenîsin yâ Resûlallâh.

3Beşer denen bu âlemde senin sûretle şahsındır,

4Hakîkatta hüviyette değilsin yâ Resûlallâh.

5Vücûdun cümle mevcûdâtı nice câmi olduysa,

6Dahî ilmin muhît oldu kamûsun yâ Resûlallâh.

7Dehânın menba-i esrâr ilm-i "min ledünnâ"dır,

8Hakâyık ilminin sen mahremîsin yâ Resûlallâh.

9Ne kim geldi cihâna hem dahî her kim geliserdir,

10İçinde cümlenin ser-askerîsin yâ Resûlallâh.

11Cihân bağında insân bir şecerdir gayriler yaprak,

12Nebîler meyvedir, sen zübdesisin yâ Resûlallâh.

13Şefâat kılmasan varlık Niyâzî’yi yok ederdi,

14Vücûdu zahmının sen merhemîsin yâ Resûlallâh.