Vakfe

1. Duraklama, duraksama.
2. tas. İki makam arasında kalma, burada mahpus olma (kı; iFM). Bunun sebebi, bir önceki makamın gereklerinin tam olarak yerine getirilmemesi, o makama hakkının verilmemiş olması, bu yüzden de bir sonraki makama yükselme liyakatının ve ehliyetinin kazanılmamış olmasıdır. İki makam arasında hapsolup kalana vâkıf denir.

Vakıa/Vaki i. ar. (g3 وا — 483)

1. Olay, olgu.
2. tas. a Misal ya da hitap yoluyla o âlemden kalbe gelen mana, mübeşşire (tEM). b Halvette zikir ve ibadetle meşgul olan sâlik kendini kaybedip çevresiyle ilgiyi kesince bazı hakikatlere vâkıf olur. Uykuyla uyanıklık arasında meydana gelen bu hale vakıa denir. Şayet bu hal huzur halindeyken meydana gelirse ona mükâşefe denir. Vakıa sâlikin mana âleminde gördüğü şeylerdir. Bir çeşit rüya görmeye benzer. Fakat ondan farklıdır. Sari vakiayi kafir de mümin de görebilir. Manevi vakıayı yalnızca mümin görür. Süfiler manevi meselelerine ve ruhi müşkillerine de vakıa derler. Fakat genellikle vaki niteliğindeki müşkiller halledilemez.

Vâlih
Ne güzel vâkıadır ki açıp can gözünü
Hab-1 gaflette geçen ömrümü rüya gördüm
Zati

İslâm fıkhında, v hac ibadeti sırasında, Arafat ve Müzdelife’de belirli bir süre bekleme anlamında kullanılmıştır. v Arafat vakfesi, hac ibadetini yapan bir kimsenin zilhiccenin 9. günü zeval vaktinden bayramın ilk günü tan yeri ağarıncaya kadar Arafat’ta bulunmasını ifade eder ve hac ibadetinin iki rüknünden biri olup farz kılmmış- V tır. Müzdelife vakfesi ise yine zilhice ayınm 9. ile 10. gününü birbirine bağlayan gecede Mina ile Arafat arasmda, Müzdelife denilen yerde bulunması, yani vakfe yapması vaciptir; geceyi orada geçirmek sünnet olarak nitelenmiştir.