vâcib

1. ftk. Yapılması şeria hükümlerine göre gerekli olan farz derecesine yakm bulunan ve yerine getirilmemesi veya terk edilmesi günah sayılan an lammda terim. Bütün mezheplee re mensup din bilginlerine göre n “vâcib” ile “farz” (bk. bu madde) kî arasında bir fark olmamakla belraber Hanefîlere göre farz, kesin delille sabit olurken vacip ise nî kesin olmayan fakat zannî bir e, delille sabit olmuştur.
2. Evrenk de varlığı zatınm gereği olan, â var oluşunda başka bir sebebe er gerek duyulmayan hüküm ana, lammda kelâm terimi. ği

Kur'ân-ı kerîmde açık olmayarak bildirilmiş veya bir sahâbînin açıkça bildirmesi ile anlaşılmış olan emirler. Şâfiîlere göre vâcib denince farz anlaşılır.

Vâcibin terk edilmesi, tahrîmen mekrûhtur. Yâni harama yakın mekrûhtur. Vâcibi yapmayan, tövbe etmezse, Cehennem'de azâb çeker. (İbn-i Âbidîn)

Namazın vâciblerinden birini bilerek yapmamak namazı bozmaz. Fakat günâh olur. Unutarak yapmayan secde-i sehv (unutma secdesi) yapar. Farzın ilk iki rek'atinde zamm-ı sûreyi (Fâtiha'dan sonra okunan sûreyi) unutan, üçüncü ve dördüncü rek'atlerde okuyup, sonra secde-i sehv yapar. Son rek'atte oturmayıp, ayağa kalkan secde etmeden hatırlarsa, hemen oturur, oturmayı geciktirdiği için secde-i sehv yapar. (Tahtâvî)