Tevekkül

1. Güvenme, bel bağlama, vekil tayin etme, havale etme.
2. a Allah'ın katında olana güvenip halkın elinde ve avucunda olan şeye göz dikmemek (cr). b Vaat edilene güvenme. c Her halükârda yalnızca Allah’a sığınma. d Kalbin Hakk’a itimadı. e Vesvese, endişe ve rızk kaygısı halini yok edip, insanı huzura ve rahata kavuşturan Mevlâ'ya güven hali. ؟ Hakk'ın inayet ve vaadini ye-

tas. Bir kimcu, senin kendini Allah’a teslim etncü mesi, rızkmda ve işlerinde Alesi” lah’ı kefil bilip yalnızca O’na güesi” venmesi. Bu söz, Kur’ân-ı öne Kerîm’de “Âl-i İmrân suresi” yüz (3)nin 159. ayetinde çarpıcı bir ana biçimde mealen, “Bir işe karar m’in verdiğinizde Allah’a tevekkül et.” ri biçiminde öğüt niteliğinde karr’an şımıza çıkmakta, ayrıca kırk II, ayette hem türevleriyle hem de yın değişik kullanım biçimleriyle mı, yer almaktadır (bk. M. F. çen Abdülbâkî, el-Mu'cem, “vkl” yrı- maddesi). Aynı şekilde bu söz ve olan türevleri hadislerde de geçmekda te, hatta Tirmizî’nin ve İbn ndı- Mâce’nin “Sünen’lerinde iki bab nin ayrıldığı kaynaklarda zikredileti mektedir. arın