Köken ve kullanım
i. fars.
Süleyman Uludağ, Tasavvuf Terimleri Sözlüğü
UF )1. Bir süs bitkisi. 2. tas. Ilmin neticesi ki, amelde daha fazla
neşe ve ferahlık şeklinde ortaya çıkar.
Nesepi.ar.
- Soy.
- tas. Müridin kendisini manevi olarak şeyhinin soyundan bilmesi ve onun evladı sayması; şeyhin de kendisini manen onun babası bilmesi, onu çocuğu sayması. Mürit iki kere doğar. İlk doğuşa tabii veladet denir; şeyhe intisap etmeye ise manevi veladet denir, Şeyhe intisap eden bir mürit, onun bir parçası olmuş sayılır. Tarikat ehli olup da sıhhatli bir silsileye sahip olmayanlar nesebi sahih olmayan kimselere benzetilir, Bektaşilikteki “bel evladı, yol evladı,” deyiminin kaynağı bu görüştür, Bazen seyhlik babadan ogula da gecebilir ve şeyhzâde şeyh olur; seyitlerde olduğu Bkz. Veladet, Baba, |
Hüneri olmayana fâidesi olmaz nesebin
Etmez evlâda sirâyet şerefi cedd u ebin
Tevfik