Mevt

ت) 91. Ölüm 2, tas. Nefsin hevâ ve hevesinin kökünü kazımak. Nefsin

canı bu hevâ ve hevestir. Onu maddi hazlara ve bedensel zevklere yönelten hevâ |

ve hevesin yok edilmesi nefsin ölümü anlamına gelir. “Ölmeden evvel ölmek”

budur. Nefs süfli âleme çekilince kalp ölür, ulvi âleme çekilince kalp ve ruh ha

yat bulur. Nefsi öldürmek için açılan savaşa cihad-ı ekber denir (x1), Ölüm çeşitli

türlere ayrılmıştır: Beyaz ölüm, nefsi AÇ VE Susuz bırakmak; kara ölüm, halkın eza |

244 |

“Ölüm.” anlamındaki bu söz, insanın dünya hayatmm sona ermesini ifade eder. Bu sözün en çarpıcı ifadesi Kur’ân-ı Kerîm’de “Küllü nefsin zâ'ikatü’l-mevt” (Âl-i imrân suresi, 3 / 185) olarak karşımıza çıkmaktadır; yani m “Her nefis ölümü tadacaktır.” bk. ölü m § tam. mevt-i ahdar a. (j^l öj«) (yeşil ölüm) tas. Nefsin tutkularına dur demek, nefse hâkim olmak.