Ilham

I)

1. Bildirmek, haber vermek.
2. tas. a Feyz yoluyla kalbe gelen özel bir anlam ve bilgi. Düşünmekle kazanılan bir bilgi değildir. b Kalbe konulan iyilik hissi, hayır duygusu. İlhamın kaynağı ya Allah ya da melektir. Veliler ilhamı, peygamberlere vahiy getiren meleğin aldığı kaynaktan alırlar. Bkz. Keşf, Firaset. İlhamiye Ilhamcılar, şeriat dışı bir tasavvuf fırkası (HTs 264).

ÇlI^I) [Ar.]

1. Feyiz yoluyla insanm kalbine ulaştırılan ve esin olarak da nitelenen terim. 2. Tanrı'nm, peygamberlerin yüreğine doldurduğu tanrısal âleme özgü duygu ve düşünceler. § tam. ilhâm-ı ilâhı a. (^l f^l) İlâhî duygu anlamında kelâm terimi.
2. Tanrı'nm, peygamberlerin yüreğine doldurduğu tanrısal âleme özgü duygu ve düşünceler. § tam. ilhâm-ı ilâhı a. (^l f^l) İlâhî duygu anlamında kelâm terimi.