ikâf

ikâf a [Ar.] Hadis biliminde, bir haberin bir sahabiye ait ola duğunu söyleme veya bir hadie sin senedini bir sahabeye ulaştırıp orada bırakma durumu veya işi. a m ikâmet a. [Ar.] İslâmî ibadeta lerin en önemlilerinden olan ı namazm farzı kılınırken namae zm başlamak üzere olduğunu ifade etmek üzere okunan “ka, met” (bk. bu madde) sözü için kullanılan terim. İslâm bilginlerinin pek çoğu “ikâmef’i, “sünikindi 354 net-i mü'ekkede” (bk. bu madde) olarak nitelerken Hanbelî ve Şafi'î mezhebinden olan ulema “farz-ı kifâye” (bk. bu madde) olarak göstermişlerdir.