Hammar

() 4+)

1. Meyhaneci.
2. tas. a Kâmil insan, pir, Hakk’a eren mürşit. b ii Telvin makamında izzet perdesiyle perdelenen sâlik. c Hayret içinde kalan âşık. Hamuş i., s. ar. ش) +) + Hamusan
3. a Susmak, süküt. b Süküt eden, susan. c Ölü. |
4. tas. Killet-i kelam, taklil-i kelam, az konuşma. Zaruret bulunmadıkça konusma- He | mak, ihtiyaçtan fazla laf etmemek. Dilin susması; dünya kelamı söylememesi, ji kalbin susması Mevlâ'dan başkasını düşünmemesi şeklinde olur (sr). Bkz. Samt. | Leyli sözü söyle yoksa hamüş (Sevgiliden söz et, aksi halde sus) | Fuzüli Hamuşhane Mezarlık.

Arapça, şarap alım-satımı veya yapımı ile meşgul olana denir. Hayrette kalmış aşık kişi. Kâmil insan, Pîr, Hakk’a vâsıl olan mürşid. Telvin makamında izzet perdesi ile perdelenen sâlik.