Fena

1. Yokluk, hiçlik.
2. tas. Kulun fiilini görmemesi hali. Bu mertebede bulunanlar “lâ faile illallah” derler. Bkz. Beka—Fena.

Fena fi'l-kusüd Kulun kendi şahsi irade ve arzusuna göre değil, Allah'ın irade ve
isteğine göre hareket etmesi; kendi iradesini Allah'ın iradesinde fani kılması, yok
etmesi. Bu durumdaki sâlik “16 maksüde illallah” “lâ matlub illâllah”, “la ma'büde

illallah”, “ilâhî ente maksüdi ve rızake matlabt” der.

Fena fi'llah Allah'ta fani olmak. Kulun, beşeri vasıflardan ve aşağı arzulardan sıynlip ilâhî vasıflarla donanması.

Bende olan âşikâr sensin
Ben hod yokum ol ki var sensin
Fuzüli

Fena fi'lvücut Varlıkta fani olmak; her şeyi hem Allah olarak görmek, hem Allah
olarak bilmek, bu hale zevkle ulaşmak. Bu mertebede bulunanlar “lâmevcüde

illallah” derler. Bkz. Tevhit.

Fena fi'r-resul Sâlikin Hz. Peygamber'e duyduğu aşk ve mahabbetin etkisiyle onda
fani olması. Bkz. Beka—Fena.

Fena fi'ş-şeyh — Fena fi'l-pir Müridin mürşitte, dervişin pirinde fani olması. Müridin kendi şahsi irade ve arzularını yok edip yerine şeyhinin irade ve arzusunu koyması. Şeyhinin hatasını kendi isabetli fikrine tercih edecek derecede ona

Gü) [< Ar.fenâ']

1. Yokluk, yok olma, geçip gitme, ölme; eşanlamlısı “yokluk” (bk. bu madde); “beka” (bk. bu madde) ve “vücûd” (bk. bu madde), karşıtı.
2. tas. Tasavvuf inancında kulun veya müridin kötü huy ve davranışlarmı bir kenara bırakarak onun yerine iyi ahlâk ve vasıflar kazanmak anlamında kullanılmıştır. fenâ üT-aşk a. (j^l^ Li) tas. Tasavvuf inancında aşk içinde yok olma. fenâ fî’llah a. (dll^ lü) tas. Tasavvuf inancında Allah’ın varlığı içinde yok olma. fenâ fi’l-pîr a. (jJl^üi) tas. Tasavvuf inancında benliğini ve varlığmı pirin manevî şahsiyetinde yok etme. fenâ fî’r-resûl a. (J^JI^lü) tas. Tasavvuf inancında benliğini ve varlığmı Hz. Muhammed'in manevî kişiliğinde yok etme. fenâ fi’ş-şeyh a. (^Ijlii) tas. Tasavvuf inancında benliğini ve varhğını şeyhin manevî şahsiyetinde yok etme.