ene

tas. Sâlikin fena hâlini i ifade eden ve kibir, büyüklük, e iddia gibi bencillik anlamında kullanılan terim. “Kibir ve gun rur” anlammdaki “ene” (ben) - sözü, Kur’ân-ı Kerîm’de aşağı- lanmıştır. Mutasavvıflar ise iki “ene”den söz etmişlerdir. Birincisi dünyevî olan, aşağılanan n veya kötülenen; öteki yüceltilen, p övülen ve amaçlanan “ene”dir. h Tasavvuf ehli, hep İkincisinin ) peşinde koşmuş, yani aşk ile bütünleşmeye çahşmışlardır.

Arapça “ben” zamiridir. Ben (ene) demese de konuşanın sözü ben (ene) dir. Nahnü (biz) zamiri için de, aynı durum geçerlidir. Bununla, konuşanın fiillerden soyulmuş olma durumu kastedilir.