tarikat.org(4) Hikâye: Yine Ebu Sa'id Han (Tanrı onun burhanını nurlandırsın) zamanında, Çelebi Âbid (Tanrı onun ruhunu rahat ettirsin) Moğol karargâhına (orduya) gitmişti. Bizim Hüdâvendigâr zâde olan Şahzâdeyi de (Tanrı onun gölgesini uzun etsin) Tebriz'de buldu. Sahib âzam Hoca Reşideddin Emir Muhammed'in yanına girdi ve dervişlerin onunla onarılması lâzım gelen bazı işlerini arzettiler. Fakat Hoca Şemseddin gaflet gösterip kendilerine lâyık olduğu kadar iltifatta bulunmadı ve onların işleriyle meşgul olmadı. Tekebbür ve ululuğundan hepsini yarınlara saldı. Emir Abid Çelebi'nin ve Şahzâde'nin fena halde canı sıkıldı. Onlardan (yani Moğollardan) yüz çevirerek gönülleri incinmiş bir halde hiddetle Rum diyarına gitmeğe karar verdiler ve şu beyti yazarak vezirin nâibinin yanına bıraktılar.
Şiir: Bize kin besleyen ve düşmanlık edeni hiçe sayarız. Güler yüz gösterenleri de güler yüzle karşılarız.
Çelebi Âbid, Konya'ya geldi. Şahzâde de onun arkasından Sinop limanından gemi ile denizi geçip Türkistan ve Deşt seyahatine çıktı. İşte bunun için bunların memleket ve devletleri zeval buldu; tâlihleri tersine döndü ve onlardan kimse kalmadı. O ülkenin gürbüzleri birbirine düştüler, birbirlerini altüst ettiler. Onlar hâlâ da bu durumdadırlar. Onların cemiyetleri dağılmış ve o büyük zâtlardan kimse kalmamıştır:
Tanrı erlerinin gazabı bulutları kurutur. Onların
kalplerinin hiddet ve gazabı ise, âlemleri yıkar.”
Bir Tanrı erinin kalbi müteessir olmadan, Tanrı hiç bir kavmi rüsva etmemiştir. 332 AHMET EFLÂKİ 9/5
Her devirde bir veli bulunur. Deneme kıyamete kadar devam eder."
Her devirde bir veli kaim ve kıyamete kadar da imtihan dâim olur.