Ara
Menü
1 dakikalık okuma

Sürûrî'nin ta'rîzi ve Gâlib'in cevabı

Sürûrî'nin mahlasıyla alay eden ta'rîz kıtasına Şeyh Gâlib, onun mahlasının “Gurûrî” olması gerektiğini söyleyen bir kıtayla karşılık vermiştir.

Şeyh GâlibHüseyin Vassâf, Sefîne-i Evliyâ

Metin ve neşir kaydı

Kalıcı okuma konumu: person_insights-11398
Müellif
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Çevirmen
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Hazırlayan
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Baskı / nüsha
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Bölüm / şiir
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Kaynak
Hüseyin Vassâf, Sefîne-i Evliyâ
Kaynak sayfası
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Varak
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Tamlık / kesilme
İncelenmedi; tamlık veya kesilme doğrulanmadı
Rivayet türü
Gelenek içi anlatı
Editoryal özet

Sürûrî'nin mahlasıyla alay eden ta'rîz kıtasına Şeyh Gâlib, onun mahlasının “Gurûrî” olması gerektiğini söyleyen bir kıtayla karşılık vermiştir.

Düzeltilmiş okuma

Ayrı bir düzeltilmiş okuma kaydı henüz yok. Gösterilen kaynak aktarımı onaylanmış düzeltme değildir.

Özgün dijital aktarım / ham OCR

CMS’deki metin burada değiştirilmeden saklanır; etiketler ve olası OCR hataları özgün aktarımın parçasıdır. Basılı nüsha ile karşılaştırma durumu yukarıdadır.

<p>Sürûrî, adının Es'ad mı Gâlib mi olduğunu soran ve şairâne tagallüp iddiasına karşılık onu söz erbabının önünde “gâlibâ mağlûb” sayan bir kıta yazar.</p><p>Şeyh Gâlib'in cevabı aynı ölçüde keskindir: mağrurluğu günden güne artan muhatabına mahlasının “Gurûrî” olmasının daha yakışacağını söyler ve “Gâlib görünen Es'ad'a menhûs diyorsun / Hüznî'yi unutduk mu ne yapdın a Sürûrî” diyerek terk ettiği eski mahlasını da şakaya katar.</p><p><strong>Çerçeve.</strong> Bu atışma, divan şiirinin sadece methiye ve mistik hayalden ibaret olmadığını; mahlas, şöhret ve üstünlük iddiasının açıkça çekişme konusu edildiği bir meydan olduğunu gösterir. Sefîne'nin bunu bir şeyh maddesinde nakletmesi de dikkate değer: velî portresi çizilirken şairin hazırcevaplığı bir kusur değil, meziyet olarak kaydedilmiştir. Kıtaların Sefîne'de nakil yoluyla aktarılması sebebiyle kayıt, tarihî belge değil gelenek içi bir anlatı olarak alınmalıdır.</p>

Sürûrî, adının Es'ad mı Gâlib mi olduğunu soran ve şairâne tagallüp iddiasına karşılık onu söz erbabının önünde “gâlibâ mağlûb” sayan bir kıta yazar.

Şeyh Gâlib'in cevabı aynı ölçüde keskindir: mağrurluğu günden güne artan muhatabına mahlasının “Gurûrî” olmasının daha yakışacağını söyler ve “Gâlib görünen Es'ad'a menhûs diyorsun / Hüznî'yi unutduk mu ne yapdın a Sürûrî” diyerek terk ettiği eski mahlasını da şakaya katar.

Çerçeve. Bu atışma, divan şiirinin sadece methiye ve mistik hayalden ibaret olmadığını; mahlas, şöhret ve üstünlük iddiasının açıkça çekişme konusu edildiği bir meydan olduğunu gösterir. Sefîne'nin bunu bir şeyh maddesinde nakletmesi de dikkate değer: velî portresi çizilirken şairin hazırcevaplığı bir kusur değil, meziyet olarak kaydedilmiştir. Kıtaların Sefîne'de nakil yoluyla aktarılması sebebiyle kayıt, tarihî belge değil gelenek içi bir anlatı olarak alınmalıdır.

Okuma notu

Bu metin gelenek içinde aktarılan bir menkıbedir. Tarihî bir tutanak gibi değil; yolun hafızasını, değerlerini ve anlatı dilini taşıyan bir rivayet olarak okunmalıdır.