Sayfalar 456–460

İrşad II · kaynak sayfaları 456–460 Bi-hürmeti-tâha ve Yasin ve âli-yasin ve selâmün-alel mürselin. Bir vâdiye geldim, o vâdiden çirkin kokular duyulnıakta, korkunç bir ses yükselmekte idi. O ses, Allaha şöyle münacaat ediyordu: (Ey benim Rabbim! Bana, vaid ettiğin kâfir ve zâlimleri artık bana gönder. Benim zincirlerim, diken lerim, kelepçe ve bukağılarım hazırlandı. Zakkum ve kaynar sularım, envai türlü azablarım, yılan ve çıyanlarım, akreplerim çogaldı. Korkunç ates vâdilerim iyice kızdı. Bana, vaid ettiğin zâlimleri, kâfirleri, hâinleri bana gönder de, türlü azab ile onlardan mazlûmların intikamını alayım. Senin nimetini yiyip de sana karşı şirk koşanları, halka zulûm eden hâinlerden âsilerden intikam alayım. Vazifemi yapayım) diyordu. (Bu nedir ya Cebrail?) dediğimde, (O pis koku, cehennemin kukusu ve bu çirkin, korkunç ses de cehennemin sesidir.) dedi. Cehennemin bu niyazına karşı Cenabı Allah celle ve âlâ buyurdu: (Ey nâr! Ey cehennem! Bana şirk koşanları ve beni, benim peygamberimi inkâr eden kâfirleri ve kullarıma eziyet…