Sayfalar 373–378

İrşad II · kaynak sayfaları 373–378 Taberiye gölünün ise suları taşmıştı. Kâbe'de bulunan putların hepsi yüz üstüne kapanmış; Lât, Uzzâ, Menât denilen üç büyük put, parça parça olmuş, Kâbe'nin duvarlarından sesler gelip: «Müjde! Bu gece cihanın şemsi doğdu. Yakında bizi putlardan müşriklerden kurtaracak. Onun ümmeti bızı yalın ayak taval edip, hakka vuslal olacaktır!» dive ilân ediyordu. Alemler nura gark olmuştu. Alem, başka bir âlem olmuştu. Kâhinlerin dili tutulmuştu. Dağlar, taşlar, ağaçlar secde etmişti. Kâbe; secde edip, kıyama durmuş, bir tagı bile yerde kalmamıştı. Bunu gören müşrikler şaşırmışlardı, ne oluyordu bu gece! Bu gece; Nebiyler hâtemi, Resûller hâtimi, Allah'ın habibi, mergubu-mahbubu-melcei-fukara, enisi zuhafa, on sekiz bin âleme rahmet, gökte Ahmed, yerde Muhammed dünyaya teşrif ediyordu. Artık, yahudinin yıldızı sönmüştü. Suyun rengi nûra dönmüştü. Artık zâlimin boynu bükülecek, mazlümlar gülecekti. Zira mü'minlere müjdeci gelmişti Kâfirlere, zâlimlere korkutucu göderilmişti. Hazreti Amine diyor ki: Muhammedime hâmile olduğumu anladığım zaman, Recep ayı idi. Bir gece,…