Sayfalar 16–22

İrşad II · kaynak sayfaları 16–22 attı. Biz narı gülzar eyledik. Bizim için nara düşene nâr nûr olur. Bizim iznimiz olmadıkça ateş yakmaz. Suretperestler ateşi yakar zannederler. Işte Nemrud öyle zannetmişti. Ateş, yakmaya sebebtir. Müsebbibi hakiki benim. Su boğmaz, bıçak kesmez. Su olsun, bıçak olsun, dünyada ve âhirette ne olur ise olsun sebebtirler.. Müsebbibi hakiki benim. Benim dediğim olur. Amâ olanlar, beni görmeyenler, beni bilmeyenler ise sebebten bilirler, müsebbibten bilmezler. Onlar köpek gibidirler. Bir kimse, bir köpege bir taş atsa; köpek gidip, atanı değil, atılan taşı ısırır. Onun için; ârif olan, kalp gözleri açık olanlar beni bilir. Nimet olsun, nikbet olsun, benden bilirler. (Hayrihi ve şerrihi min Allahüteâlâ) derler. Hayır işlediklerinde edeben, benim tevfikim ile; şer zuhur ettiginde, benden olduğunu bildiği halde, bu suçu üstüne alıp «Lâyık oldum ki, benden bu suç, bu günah zuhura geldi» diye şerri kendi nefislerine yüklerler. Işte, bu sırlara vakıf olmayan suret perest Nemrud, Halilimi…