Sayfalar 208–215

İrşad I · kaynak sayfaları 208–215 miz bizim de hanelerimizin harap olmasına, ölmüş bir insanın evini eşyasını almamız bizim de ölümümüzden sonra eşyalarımızın dağılmasına alâmet olduğunu unutmamalıyız. O ne ibret almaz gözdür ki, yüzlerce vukuâta şahit olur da ibret almaz. Böyle göz; gözün değil, düşmanın senin! Sen düşmanını başının üstünde taşıyorsun. Sanki âlemin başına gelen bu işler, senin başına gelmeyecekmiş zannediyorsun. Böyle ibret almayan gözün görmesinden görmemesi daha iyi, kör olması daha lâyıktır. Nerede firavunlar, şeddâtlar, hani dünyayı titreten cihangirler ne oldu? Hani âbâü ecdadın? Ne kadar büyük olsan âkıbetin ölüm. Ne kutlu ve ne mutlu o kimseye ki, arkasında güzel bir nam bıraktı. Hem insanlara iyilikte nümune oldu, hem de Rabbini kendisinden razı kılıp ömrünü hevâya vermedi, kıymetli ve aziz olan ömrünü insaniyyete ve rahmaniyyete sart etti. Vay olsun o kimseye ki, ömrünü bedavaya verip, cevahirlerden kıymetli olan o ömrü azîzi, ma siyyette harcadı. Bir daha eline geçmeyecek olan…