Sayfalar 180–185

İrşad I · kaynak sayfaları 180–185 Bak, bu hikâyeyi ibretle oku. Sarhoşlukla, bilmeyerek anasını inciten bir kimsenin kabirde gördüğü azabı sana ve bana ibret levhası olarak önümüze serecektir. Aman içkiden sakın. Zira, içki kadar kötü, hiçbir şey tasavvur edilemez. İçki aklı giderir. Aklı olmayan, her şeyi yapabilir. Içki, kötülüklerin anasıdır. Birçok fenalık musibet ve belâlar dogurabilir. Insanı, dünyada hapse, zindana hattâ idama kadar, âhirette ise ebedî azaba dûçar edebilir. Zira, icki icen, bütün mahlûkatı İlâhiyyeyi incitebilir. Allahı ve Resûlünü gücendirebilir. HIKAYE Selman-ı Farisi (Radıyallahu anh) diyor ki: Günlerden bir gün, Resûl aleyhisselâm bana, (Yâ Selman! Gariplere gidelim, onları ziyaret edelim) buyurdu. Ben de (Ya Resülallah, garipler kimdir?) dedim. Efendimiz; (Garipler o kimselerdir ki, dünyadan göçmüşler, arkalarından rahmet okuyan kimseleri kalmayanlardır) buyurdular. Sonra beraberce Medine'nin kabristanına vardık. Kabirleri ziyaret esnasında efendimiz, bir kabrin önünde durup, uzun uzadıya ağladılar. Gözyaşları elbiselerini Islattı, ben sual edip, (Yâ hayrelbeşer aglamanızın sebebi nedir, vahiy mi…