Ara
Menü

Sayfalar 308–315

1.886 kelime · kısa başlangıç

Metin ve neşir kaydı

Kalıcı okuma konumu: book_chapters-496
Müellif
Muzaffer Ozak
Çevirmen
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Hazırlayan
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Baskı / nüsha
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Bölüm / şiir
41
Kaynak
Envârü’l-Kulûb III
Kaynak sayfası
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Varak
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Tamlık / kesilme
İncelenmedi; tamlık veya kesilme doğrulanmadı
Rivayet türü
Sınıflandırılmadı
Düzeltilmiş okuma

Ayrı bir düzeltilmiş okuma kaydı henüz yok. Gösterilen kaynak aktarımı onaylanmış düzeltme değildir.

Akıl yönünden tevfik-i ilâhiyye sahip olan kimse, o günlere ve o vartalara varmadan, daha bu âlemde iken bu âyet-i kerimeleri hatırlamalı ve günahlarının affını Rabbinden niyaz etmelidir. Bunun için de, Allah korkusu ile ağlayarak yalvarmalıdır ki, gözyaşı nâr-ı cahiymi söndürür, gönlünü muhabbetle Hakka döndürür ve işlediği günahlara gerçekten pişman olarak ve tövbe ederek kendisini affettirir. Zira, Allah celle celâlühu, günahları affedicidir, kapısına gelen ve affı için el açıp boyun büken, gözyaşları döken ve suçlarına tövbe eden kullarını reddetmez ve mahrum göndermez. HİKÂYE Mâlik bin Dinar rahimehullah diyor ki: Behlûl-u Dânâ, birgün kabristanda oturmuş ve ellerini semaya açarak âlemlerin Rabbine yalvarıyor, sonra bir süre yere bakıp duruyor, sağına bakıp gülüyor, soluna bakıp ağlıyordu. Yanına sokularak kendisine selâm verdim ve kendisiyle konuşınağa başladık: — Yâ Behlûl!.. Bakıyorum, kabirler arasında oturmuşsun. Canlılardan kaçıp kabristanda oturmanın hikmeti nedir? — Yâ Mâlik!.. Kabristanda oturmayı, canliların arasında oturmaya tercih etmemin sebebi şudur. Burada yatanlar bana hiç

Okumaya kaldığınız yerden devam edin.

Tam metin Meclis üyelerine açıktır. Üyelik ücretsizdir; okuduğunuz bölümü defterinize kaydedebilir ve özel notlarınızı aynı yerde tutabilirsiniz.

Giriş yapÜcretsiz üye ol