Sayfalar 117–124

Envârü’l-Kulûb III · kaynak sayfaları 117–124 lahu tealâ cûd ve kereminden dilediği kadar verir. O'nun fazl-u kereminin sonu yoktur, diye keyfiyyeti bütün halka duyurdu. Akıl isen ne beye, ne şaha bak; Nükte-i ER-RIZKU ALLAH'a bak, Olma sakın el kapısında zelil, Olmuş iken nzkına Mevlâ Kefil... Evet aziz mü'minler!.. Kul, daima Rabbinden istemelidir ki, istediği daim olsun, bitmesin ve tükenmesin... Dua ile, bir çok şakiler said olmuştur. Dua ile, küfr iymana dönüşmüş ve kâfir islâma hâdim olmuştur. Dua et, hulûs-u kalp ile Allahu tealâ'dan iste, Rabbinden ümidini kesme, ona sığın, ona güven ve ne istersen ondan iste!.. Seni mahrum ve mahzun etmez, o cüd-u kerem, lûtf-u ihsan sahibidir, kapısına geleni aslâ boş çevirmez. Arifler, şu üç haslet ve faziletin müslümanlar arasında günden güne azaldığını gördüklerini söylemişlerdir: 1) Insanlara güleryüzle yardım edenler... 2) Ilimleriyle âmil olarak gerçekten dindar olanlar ve dini konularda güzel öğütlerde bulunanlar... 3) Vefalı sadık arkadaşlar... Rabbimize yalvarıp yakaralım,…