Sayfalar 378–384

Envârü’l-Kulûb II · kaynak sayfaları 378–384 2. EHL-İ-RİYÂ: Bunlar da gösteriş için, desinler, söylesinler ve övsünler diye ibadet edenlerdir. Oysa, Hakka kul imiş gibi görünerek, nefislerine kul olduklarının ve kendi nefislerine ibadet ettiklerinin farkında bile olmazlar. Bunlar, halka karşı kendilerini dindar gibi göstermek isteyen ve aslında ibadetleri Hakka değil, halka olan zavallilardır. Riyâ ile yaptıkları bu ibadelerinin Hakka gizlice ortak koşmak gibi ağır bir suç ve günah olduğunu dahi düşünmekten âciz olduklarından, gösteriş için ibadet eden bu mürâ'iler, aslında müşriktirler ki, işledikleri suçun ağırlığını bilemeyen bu tâ'ifeye de ehl-i riyâ denilir. Ne belâdır bu riyâ başına halkın ki eder, Müptelâsın iki âlemde de safadan mahrum... 3. EHL-I-KIBIR: Ilk defa kibirlenen ve kendisini karşısındakinden yüksek ve hayırlı gören ŞEYTAN'dır. Kibir, bütün kötü ve çirkin ahlâkın babası mahiyetindedir. Binaenaleyh, karşısındakileri kendilerinden hor ve hakir gören ve kendilerini başkalarından yüksek ve hayırlı bilenler, şeytanın halifeleridirler. Şeytanın halifesi ise aynı şeytandır. Halite, müstahlefinin aynı…