Sayfalar 159–165

Envârü’l-Kulûb II · kaynak sayfaları 159–165 Üdebali'ye tâbir ettirerek memnun ve mesrur oradan ayrıldı. (Bu kıssayı, evvelce de belirttiğimiz gibi IRAD'ın ikinci cildinde teferruatıyla ve bu risâlemizde de hulâsatan arz etmiştik.) Köyden henüz çıkmıştı ki, nur yüzlü bir zat-1 şerif peyda olarak üzerine doğru geldi ve kendisine hitaben: — Yâ Osman!... Ben de seni arıyordum. Sana, şunu bildirmeğe memurum ki, ötedenberi Allahu tealâ ve tekaddes hazretlerinin Ferman-i unvan-1 sübhanisi olan Kur'an-ı aziyme olan tekrimin ve betahsis dün gece onu tâ'zimen sabaha kadar uyumayıp ayakta durman ve o kitab-ı kerime her zaman ve her yerde hürmet ve riayet etmen hasebiyle, dilediğini aziz eden Allahu azim-üş-şân mükâfaten saltanat-1 seniyye-i islâmiyyeyi ve livâ-i âlem-i Ahmediyye'yi sana ve senin zürriyetine bahş ve ihsan buyurmuştur, müjdesini verdi ve ilâve etti: — Yâ Osman!... Şu ormana gir, bir ağaçtan uygun bir dal kes, ucuna mendilini bağlayarak onu kendine bir bayrak yap. Şimdilik bu mendilden bayrak sana…