Sayfalar 31–36

Envârü’l-Kulûb I · kaynak sayfaları 31–36 «Liginanü Bidun ie selune şübelen je ejdalühu kavli lâ ilâhe illallah re ednahû imalati! con anit tariks rel hayau şübetün minel iyman. Lyman, yetmiş küsur şubedir. Bunun en efdali, Allahıu teâlâ'yı tevhid ve onun birliğine şehadet etmektir. Iyman şulelerinin en ednâsı da, yollardan insanlara ve bütün yaratılmışlara ezâ veren seyleri gidermektir. Hayâ, iymanın bir subesidir. Imdi, Allahu azim-üş-şâna iyman adı verilen bu aziz gevheri, iyman cevherini bir ağaca benzetecek olursak, bu ağacın kökü ve gövdesi LA İLÂHE ILLALLAH kelime-i tayyibesine muadildir. İymanın diğer subeleri de bu ulu ağacın dalları ve budakları mesâbesindedir ki, en ince dalı yollardan insanlara ve bütün yaratılmışlara eziyet veren çeyleri kaldır. mak ve gidermektir. Yollara atılan, kasden veya ihmal neticesi yol ortasında bırakılan taş, diken, demir, çöp ve saire ile tükürük ve sümük gibi pislikleri gidermek, o şeyleri giderenin iymanına delâlet edeceği gibi, insanlara ve bütün yaratılmışlara eziyet veren nesneleri…