Ara
Menü

Sayfalar 231–238

1.663 kelime · kısa başlangıç

Metin ve neşir kaydı

Kalıcı okuma konumu: book_chapters-320
Müellif
Muzaffer Ozak
Çevirmen
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Hazırlayan
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Baskı / nüsha
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Bölüm / şiir
35
Kaynak
Envârü’l-Kulûb I
Kaynak sayfası
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Varak
Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
Tamlık / kesilme
İncelenmedi; tamlık veya kesilme doğrulanmadı
Rivayet türü
Sınıflandırılmadı
Düzeltilmiş okuma

Ayrı bir düzeltilmiş okuma kaydı henüz yok. Gösterilen kaynak aktarımı onaylanmış düzeltme değildir.

Aralarında bahse girdiler. Herbiri, adını verdiği iyiliksevere gidecek ve ondan bir şey isteyecekti. Sonunda, tekrar bir araya gelerek hangisinin gerçekten iyiliksever ve ihsan sahibi olduğunu ortaya çıkaracaklardı. Dedikleri gibi de yaptılar, birisi Abdullah bin Cafer'e gitti ve: — Ey Resülüllah sallallahu aleyhi ve sellemin amcası oğlu! dedi. Çok fakir ve mühtacım, lûtfet bana bir şeyler ihsan eyle ki, onunla kendimi idare edeyim. Abdullah bin Cafer, gayet kıymetli bir arap atına binmek üzere ayağını özengiye geçirmekteydi. At çok degerli olduğu gibi, üzerindeki heybede de kıymetli eşya ve para vardı. Hiç düşünmeden ayağını özengiden çıkardı ve kendisine müracaat edene: - Al! dedi. Bu at, üzerindeki para ve esya ile senin olsun. At ve kıymetli eşyadan başka, heybede iki bin altun bulunduğu görüldü. Ikinci zat, Kays bin Sa'ade gitti, kapısını çaldı. Bir cariye çıkarak ne istedigini sorunca: — Garibim, yolda kaldım. Kays'ten bana biraz para vermesini rica edecektim, deyince cariye: — Senin ihtiyacını

Okumaya kaldığınız yerden devam edin.

Tam metin Meclis üyelerine açıktır. Üyelik ücretsizdir; okuduğunuz bölümü defterinize kaydedebilir ve özel notlarınızı aynı yerde tutabilirsiniz.

Giriş yapÜcretsiz üye ol