Sayfalar 231–238

Envârü’l-Kulûb I · kaynak sayfaları 231–238 Aralarında bahse girdiler. Herbiri, adını verdiği iyiliksevere gidecek ve ondan bir şey isteyecekti. Sonunda, tekrar bir araya gelerek hangisinin gerçekten iyiliksever ve ihsan sahibi olduğunu ortaya çıkaracaklardı. Dedikleri gibi de yaptılar, birisi Abdullah bin Cafer'e gitti ve: — Ey Resülüllah sallallahu aleyhi ve sellemin amcası oğlu! dedi. Çok fakir ve mühtacım, lûtfet bana bir şeyler ihsan eyle ki, onunla kendimi idare edeyim. Abdullah bin Cafer, gayet kıymetli bir arap atına binmek üzere ayağını özengiye geçirmekteydi. At çok degerli olduğu gibi, üzerindeki heybede de kıymetli eşya ve para vardı. Hiç düşünmeden ayağını özengiden çıkardı ve kendisine müracaat edene: - Al! dedi. Bu at, üzerindeki para ve esya ile senin olsun. At ve kıymetli eşyadan başka, heybede iki bin altun bulunduğu görüldü. Ikinci zat, Kays bin Sa'ade gitti, kapısını çaldı. Bir cariye çıkarak ne istedigini sorunca: — Garibim, yolda kaldım. Kays'ten bana biraz para vermesini rica…