Sayfalar 155–160

Envârü’l-Kulûb I · kaynak sayfaları 155–160 bur ve muztar kalmadıkça kimseye kıymadık. Oysa, insan kılıgında yaratılan bu hayâsızlar, hemcinslerinin hayâ duygularına insafsızca kıyarak, bizlerden çok aşağılık olduklarını ispatladıkları halde, onları bize benzetmelerinden ötürü dâvacıyız, der ve insanı mahküm ettirebilirler. Evet; canavar dedigimiz yaratıklar mecbur ve muztar kaldıkça, karınları acıktıkça, günde en çok bir canlı mahlûku helâk edebilirler. Böyle bir canavar, ortalama yirmi yıl yaşasa, en çok 7300 canlıya kıymış olur. Halbuki, bu insan kılığındaki canavarlar milyonlarca insanı hayâsızlığın, utanmazlığın bataklıklarına iterek mahv ve perişan ediyorlar. Insaf ve vicdanınıza sığınarak soruyorum: — Ilkel topluluklar halinde yaşamağa başladığı gündenberi, insanlığın günümüzde olduğu kadar vahşileştiği, bayağılaştığı görülmüş ve işitilmiş midir? Çin'de, altmış yaşından yukarı erkekler ve kadınlar topyekûn ve merhametsizce katlolunmuştur. Milyonlarca insan, boğazı tokluğuna köle gibi çalıştırılmaktadır. Komünizm denilen korkunç afetin girdigi bütün ülkeler, bir esir kampından farksızdır. Günümüzün Firaun'ları, Nemrut'ları, Şeddat'ları, tarihin karanlıklarına gömülmüş adaşlarına taş çıkarmışlar, onları gölgede bırakmışlardır. Zira,…