N’olaydı ey Keşiş dağı n’olaydı,

1N’olaydı ey Keşiş dağı n’olaydı,

2Senin dâim yüzün böyle güleydi.

3Yüzün gözün kan ağlayıp şitâdan,

4Biten dürlü çiçekler solmasaydı.

5Senin âb-ı havânı matlab edip,

6Başında her taraf yârân dolaydı.

7Kibirle göklere baş çekmeseydin,

8Başında dürlü barân olmasaydı.

9Bu Mısrî’ya aceb bu dağ ne derdi,

10Eğer dile gelüp bir söyleseydi.