Ahvâl-i serencâmım bu saate erince,

1Ahvâl-i serencâmım bu saate erince,

2Demem sana icmâlin tâ gâyete erince.

3Biz beş er idik çıktık bir demde yola girdik,

4Kırk yılda Pîr’e erdik bu sohbete erince.

5Her yana-ya çalındık çok adları takındık,

6Dört tekbiri bir kıldık ta kâmete erince.

7Çün kâmet alıp durduk divânına el bağlı,

8Veçhini ayân gördük bu hayrete erince.

9Tâat bu imiş ancak, râhat bu imiş ancak,

10İzzet bu imiş ancak bu hizmete erince.

11Kesret idi bir oldu, sûret idi sır oldu,

12Zulmet idi nûr oldu bu âyete erince.

13Çün cân ile bir idik ebdân ile dağıldık,

14Âhirki deme erdik bu vahdete erince.

15Bindörtyüz kanat açtım altıyüz dani koştum,

16Tâ onbeşe dek uçtum bu hâlete erince.

17Dünyâyı n’ider âşık, ukbâyı n’ider sâdık,

18Mısrî ola gör ayık, sen vuslata erince.