Evvelimde dinmez idi âh-u efgânım benim,

1Evvelimde dinmez idi âh-u efgânım benim,

2Gice gündüz bitmez idi zâr-ı giryânım benim.

3Düştü aşk odu bu cânâ yaktı kül etti beni,

4Kül olunca yanmaz oldu nâr-ı sûzanım benim.

5Hâr-u hâşâk-i enâniyet yanalı aşk ile

6Arş-ü kürsîden geniş açıldı meydânım benim.

7Âr-u nâmus şîşesin yerlere çalıp kırmadan,

8Vech-i Hakk’ı olmadı her yüzde seyrânım benim.

9Râhat ile istedim vaslını kahretti bana,

10Derde düşüp ağlayınca güldü cânânım benim.

11Top ile çevkânı sundu bana canan lutf ile

12Bendedir amma görünmez top ile çevkânım benim.

13Hayret ender hayrete şöyle düşürdü gönlümü,

14Şerh olunmaz bu dil ile şimdi hayrânım benim.

15Âlem ol vech-i âmâ’dır hayret andandır bana,

16Bu vücûdum gamı örttü mihr-i rahşânım benim.

17İbtidâ azmeyleyince bu cihân iklimine,

18Bir libâsım yok idi kim örte uryânım benim.

19Hep birer kaftan verildi dostlarıma hem bana,

20Anların dahi durur eskidi kaftânım benim.

21Suya vardık anlar ile kapların doldurdular,

22Ben de vardım testimi mahvetti ummânım benim.

23Derler imiş halka-i zikre girip dönmez niçin,

24Ben dönerdim lîk gözden mahfî devrânım benim.

25Halka bir gez dönmeden ben nice devreyledim,

26Bilmediler devrimi yanımda yârânım benim.

27Yâr ile ahdeyledim gâh dağılıp gâh cem olam,

28Tâ ezel budur anınla ahd-ü peymânım benim.

29Anın için gâhı cem’im gâh perîşân tâ ebed,

30Döndü kaldı üstüme cem’ü perîşânım benim.

31Döndürür dâim Muîd ismi takâzâsı beni,

32Nokta-i zâtım değil sûrette cevlânım benim.

33Devre-i Arşiyye’den her kim haberdâr olduysa,

34Ol duyar ancak Niyâzî ilm-ü irfânım benim.