Niteki bu gönlüm evi ‘ışk elinden taşa gelür Niçe yüksek yürürisem ‘ışk başumdan aşa gelür

1Niteki bu gönlüm evi ‘ışk elinden taşa gelür Niçe yüksek yürürisem ‘ışk başumdan aşa gelür

2Niçe ki eydürem râzum söylemeyem kimseneye Gider bu sabr u karârum dost ögüme düşe gelür

3Ben bilürem ahvâlümi bencileyin er ne bile Benüm görene sevdügüm ne sevmekdür hoşa gelür

4Hey niçe sabreyleyiser dost yüzini gören kişi Ol hakîkat gördüm diyen kendözinden şaşa gelür

5Ma'şûkanun tecellîsi dürlü dürlü renkler olur Bir şîvede yüz bin gönül uş hemîşe cûşa gelür

6Anun gibi pâdişâha kimün gözi duş olursa Sultân-ı vakt oldıyısa ‘aklından ol şaşa gelür

7Ol dostıla benüm işüm bulıdıla güneşleyin Bir dem hicâbı sürilür bir dem nikâb başa gelür

8Eger bana sorarısan cânı yokdur şol kişinün Ma'şûka sevmekden artuk gönline endîşe gelür

9‘Aceb yine miskîn Yûnus ‘ışkdan artuk sevdi meger Zîrâ ki bu ‘ışkdan yigrek hîç yok durur başa gelür