Gönül gönül dedikleri emânetin sıfâtıdır Ol sıfâtın içindeki gönlümüzün hayâtıdır

1Gönül gönül dedikleri emânetin sıfâtıdır Ol sıfâtın içindeki gönlümüzün hayâtıdır

2Kudret dili söyler bana gâfil olma aç gözünü Emânetin hiyâneti gönüllerin memâtıdır

3Aklın var ise dinlendi ârif sözünü anlandı Ma‘nâ yüzün göstermeyen nefsimizin fesâdıdır

4Bunda nefsin bilmez isen ma‘nâ yüzün görmez isen Anda varıp çekeceğin cehâletin azâbıdır

5Ayân değil ma‘nâları cân içinde nihân durur Anlar isen âşıkına ma‘şûkunun hitâbıdır

6İlhâm eder söyle diye cân içinde gelir bana Peygamber’in zikr etdiği İlâh’ımın kitâbıdır

7Akl evinden mücerredim anı gelip sorman bana “Lâm-elif”in iç yüzünün okuduğum i‘râbıdır

8Bu menzile eren kişi ma‘nâ yüzün söyler sana Can Hazret’e erişemez akıl rûhun hicâbıdır

9Sormadan mümkün değil bilinmesi kulûbümün Nefsimden haber sorarsan celâli yok türâbîdir

10İhtiyârım elde değil hazm etmesi mümkün değil İhtiyarsız söylediğim âşıklığın cevâbıdır

11Bu dünyânın içi dışı gerçek değil yalan imiş Âşıkların içdikleri muhabbetin şarâbıdır

12Ma‘rifetin ma‘nâsının sen râzını dinler misin Kendi yıkar kendi yapar gönül anın harâbıdır

13Vâhib Ümmî kendi rûhu mi‘râcıdır söylediği Hakka’l-yakîn nûr-ı siyâh dost zâtının nikâbıdır