zevâl

Bazı dinî ibadet taya lerin vaktini tespit etmede kulirzâ lanılan ve güneşin tepe noktagesmda bulunduğunu ifade eden mmü terim. 852) zevâl vakti a.bk. öğle namazı âmî zevç a. [Ar.] bk. zevce (bk.

Yok olma, sona erme.

Ölmez imiş âşık cânı,

Hiç çürümez imiş teni,

Aşk her kimi kıldı fânî,

Ona zevâl ermez imiş.

(Yûnus Emre)