zemm

Çj) [Ar.] Bir kimseyi kötü veya çirkin yönleriyle değerlendirerek yerme, tenkit etme, aşaze ğılama veya kmama anlamında ahlâk terimi.

Kötüleme, yerme, kınama.

İnsana yakışan; başkalarını zemmetmekten utanıp kendi kusurlarını düzeltmekle meşgûl olmasıdır. Bilmiş ol ki! İnsanların çoğu medhedilmeyi sevdiği ve zemmedilmekten korktukları için, helâk olmuşlardır. Çünkü medhedilmeyi sevmeleri ve zemden korkmaları sebebiyle bütün tavır ve davranışlarında insanların rızâlarını almayı ve gönüllerini hoş etmeyi istemektedirler. (İmâm-ı Gazâlî)