Köken ve kullanım
s. ar.
وا قف
Süleyman Uludağ, Tasavvuf Terimleri Sözlüğü
- Duran, bilen, ehl-i vukuf.
- tas. a Agâh, kalp gözü açık, arif, ileriyi ve gerçeği gören. Vâkıf bütünüyle ilim, bütünüyle hükümdür; Allah'ı en iyi tanıyan odur. b İki makam arasında kalan. Bkz. Vakfe, Cem-i kütüb etmekle ne mümkün ola vakıf Esrâr-ı Hudâ'yı ki, ola ol mürşide mevkaf Rühi Bagdadi