Tefviz

1. Teslim, tevekkül.
2. tas. Kulun, tüm işlerini Mevlâ'sına havale etmesi ve O'nun yaptığı her işi gönül hoşluğuyla karşılaması, hiçbir hususta ne dil, ne de kalple O'na itiraz etmemesi, sızlanmaması, içinde bir rahatsızlık dahi | hissetmemesi. Tefviz, “La-havle ve lâ-kuvvete,” deyip bütün faaliyetlerinde Hakk'ı mutlak vekil kılmaktır. Tefviz tevekkülün en mükemmel şeklidir. Tefvizname'den: Hak şerleri hayr eyler ———— OO “—m———

Ep OO A li lek
Zannetme ki gayr eyler
Arif anı seyr eyler
Mevlâ görelim neyler
Neylerse güzel eyler
Nail-i neyl-i murâd olmaksa maksüdun eğer
Hakk’a tefviz-i umür et, fâri' ol tedbirden
Hersekli A. Hikmet
Kazanma haliyle olan tefviz daha hayırlıdır. “İşimi Allah’a tefviz (havale)
ediyorum, O kullarını görür” (Gafir Suresi, 45).

Tehlil — Helhele i. ar, (تهليل — هلهله) Tevhit kelimesini söyleme. Lâ ilâhe illallah zikri.