Sulh

1. Barış.
2. tas. Amel ve ibadetlerin makbul olması (us).

flk.

1. İslâm hukukuna göre, karşılıklı nza sonunda iki toplumun veya bireylerin arasındaki anlaşmazlığı sona erdiren akit.
2. fık. Görülmekte olan bir davanm anlaşmayla sona ermesi durumu.

Barış.

Harb zamânında, askerin kıymeti artar ve muhârebede ufak bir hizmeti, sulh zamânındaki büyük gayretlerinden daha kıymetli olur. (İmâm-ı Rabbânî)

Düşman ordusu kuvvetli ise, mal vererek bile sulh yapmak câiz olur. (İbn-i Âbidîn)

Arapça, barış anlamında mastar. Yapılan amel ve ibadetlerin kabul edilmesine, sulh denir.