Süleyman

Karınca, tasavvufta, herkesin kendi gücü oranında yapabileceği kadarını yapmasını temsil eden sembol bir hayvandır. Didinme ve çalışma, karıncanın özgün bir vasfı olduğu gibi, sufîde de aynı nitelik bulunmalıdır. Sufîlik yolunda meskenete yer yoktur. Bu konuda şu hikaye anlatılır: Topal bir karınca, düşe kalka Hacca gidermiş. Birisi “nereye gidiyorsun?” diye sormuş. “Hacca” demiş. Duruma şaşıran adam “bu halinle mi?” demiş. Karınca şu karşılığı vermiş: “Varamasam da, yolunda ölmek var ya!”.Yine Hz. Süleyman’ın ordusunun karıncaları çiğnememesi ile ilgili olay (Neml/15-19) da, karınca acizliğin, Hz. Süleyman da kudretin sembolü olarak yer etmiştir. Acizlik ve gücün karşılıklı alakasını Yunus Emre dizeleriyle anlatır:Canım, erenler yolu inceden ince imiş, Süleyman’a yol kesen, şol bir karınca imiş.

Hz. Davud’un oğlu Hz. Süleyman, kuş dilini (Mantıku’t-Tayr) bilmesi başta olmak üzere, rüzgar ve cinlere hâkimiyetiyle tanınmış bir peygamberdir. Rahmetli Sami Efendi Hazretleri (k) tasavvuf yoluna girmek, kuş dilini bilmektir, diyerek, varlıkları, konuşturmak onlardan ibret almak (nazar) şeklinde bir tanım getirmiştir.Süleyman kuş dilin bilür dediler. Süleyman var Süleyman’dan içerü.Yunus Emre